Stadsdebat

De opkomst was hoog. Ruim tweehonderd mensen waren gekomen om mee te denken over de stad in 2030. Naast geboren en getogen Enkhuizers waren er ook nieuwe gezichten. Zo was er een jonge vrouw die tot drie weken geleden nog in Spanje woonde. Tussen alle verhuisdozen viel haar oog op de persoonlijke uitnodiging van de burgemeester. Reden voor haar om naar het Stadsdebat te komen. Burgemeester Jan Baas was meer dan tevreden: “Ik weet dat Enkhuizers zich betrokken voelen bij de stad, maar dat ze met zó velen zijn gekomen, maakt me enorm trots. En wat waren ze actief, de vonken vlogen er echt af bij sommige discussies.”

Bijvoorbeeld toen het ging over het eerste scenario: ‘Enkhuizen, historische parel’.
“Alle monumenten restaureren lijkt me geweldig,” riep een man enthousiast, “maar ik vrees tegelijkertijd dat het ook onbetaalbaar is.” Zijn buurvrouw was het daar duidelijk niet mee eens: “Restaureren? Dan worden we zo’n oubollige stad. Enkhuizen is pas een parel als er meer water komt. Daarom wil ik het liefst de grachten terug!” Daar had de man zijn bedenkingen bij: ‘En wat als het Kabinet het waterpeil daadwerkelijk verhoogt?’ Daar kwam geen reactie op…

Zesbaansspoor

Iedereen liep druk door elkaar heen. Na een korte introductie aan het begin van de avond, was het namelijk tijd om in beweging te komen. Verspreid door de kerk stonden de ambassadeurs van de drie scenario’s, met naast hen een groot bord. Leeg, maar klaar om gevuld te worden met aanvullingen. In de hoek van scenario twee: ‘Enkhuizen, bruisende havenstad’ werd door veel mensen ijverig geschreven. Het waren veelal lovende woorden als: ‘Fantastisch idee,’ en ‘prima’. Hoogbouw en grote hotels bleken pluspunten te zijn, maar liever wel aan de buitenkant van de stad. Ook een recreatie-eiland in het IJsselmeer kreeg waardering. Over de autovrije binnenstad waren de mensen het nog niet eens, dit werd zowel als min- en als pluspunt gezien.

Piet Karemaker, ambassadeur van scenario drie: ‘BV Enkhuizen’ lag ziek in bed, maar hij had in Erik Zijlstra een waardige vervanger. Erik bemerkte een tegenstrijdigheid in de discussies: “Enerzijds zijn mensen enthousiast en willen ze economische verbeteringen, zoals sportcomplexen, ziekenhuizen en woningbouw. En het liefst een zesbaansspoor naar Amsterdam en Lelystad, helemaal als het vliegveld daar wordt uitgebreid. Maar aan de andere kant willen ze er geen overlast van ervaren.”

Kritiek

Na afloop van het officiële programma werd er nog nagepraat. ‘Waar waren de jongeren?’ was een veel gehoorde opmerking. Een al wat oudere man verwoordde het treffend: “Ik zag alleen maar grijze koppies om me heen, die mensen zijn er over dertig jaar niet meer, hoor.” Maar, hier was rekening mee gehouden, en daarom werd er in januari ook een speciale bijeenkomst voor jongeren gehouden.

Een kritische noot was ook te horen: “Waarom nu al praten over 2030? Laten we eerst onze huidige problemen oplossen en daar geld aan besteden.” Lang niet iedereen was het daarmee eens. Een andere vrouw zei resoluut: “Nee, ik vond deze avond juist heel goed en nuttig. De toekomst is belangrijk. We moeten groots denken, vooral voor onze kinderen. Door deze avond zijn de verschillende scenario’s meer gaan leven. Als ik mag kiezen wordt Enkhuizen een bruisende havenstad.”
Hiermee behoorde ze tot de meerderheid, want bijna vijftig procent wandelde aan het einde van de avond, toen er werd gevraagd een voorlopige keus te maken, naar dit scenario.